Najważniejszy zabytek — wyjaśnienie
Skala de la Ville: mury obronne Essaouiry — wyjaśnienie
XVIII-wieczny mur morski zbudowany przez francuskiego architekta wojskowego dla marokańskiego sułtana, którego armaty stoją tam do dziś, a który później pojawił się w nagrodzonym w Cannes filmie Orsona Wellesa i w jednym z sezonów Gry o tron.
Zobacz bilety na wycieczkę do Essaouiry na GetYourGuide ↗Skala de la Ville w skrócie
| Szczegóły | |
|---|---|
| Powstanie | Lata 60. XVIII wieku, za panowania sułtana Mohammeda III |
| Architekt | Théodore Cornut, francuski inżynier wojskowy |
| Co to jest | Nabrzeżna platforma artyleryjska i promenada z rzędem armat |
| Historia filmowa | Otello Orsona Wellesa (1951); Astapor w Grze o tron (sezon 3) |
| Status UNESCO | Fragment medyny w Essaouirze, wpisany w 2001 r. |
Forteca zbudowana przez europejskiego inżyniera dla marokańskiego sułtana
Essaouira została założona w latach 60. XVIII wieku przez sułtana Mohammeda III (Sidi Mohammeda ben Abdallaha), który pragnął nowego atlantyckiego portu handlowego, aby zastąpić starszy port położony dalej na południe. Sprowadził on Théodore'a Cornuta, francuskiego matematyka i architekta wojskowego osiadłego w Gibraltarze, aby zaprojektował i wybudował miasto — dlatego jego mury i siatkowy układ ulic przypominają bardziej francuski port warowny w rodzaju Saint-Malo niż jakąkolwiek starszą marokańską medynę. Wpis na liście UNESCO opisuje to dzieło jako późnoosiemnastowieczne miasto warowne przeniesione — mniej więcej nienaruszone pod względem zasad projektowych — na wybrzeże Afryki Północnej.
Skala de la Ville – nadmorski mur, po którym naprawdę spacerujesz
Skala de la Ville to północny morski wał obronny miasta: podwyższona platforma artyleryjska i promenada biegnąca wzdłuż szczytu muru morskiego, wzniesione w ramach pierwotnych fortyfikacji Cornuta, po których do dziś stoją prawdziwe osiemnastowieczne armaty. Zbudowano je, by bronić portu i miasta za nim, a blankowane odcinki między stanowiskami armat dają niczym niezakłócony widok wprost na Atlantyk — i właśnie dlatego to miejsce większość odwiedzających fotografuje jako pierwsze.
Mur, na którym kręcił Orson Welles
W latach 1948–1951 Orson Welles kręcił swój samofinansowany film „Otello” z przerwami w kilku krajach, w tym zdjęcia w Mogadorze — jak wówczas nazywała się Essaouira. Ukończony film zdobył następnie Grand Prix, nagrodę później przemianowaną na Złotą Palmę, na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1952 roku, zapewniając temu odcinkowi marokańskiego wybrzeża autentyczne, sięgające dziesięcioleci miejsce w historii kina na długo, zanim ponownie stał się nowoczesną lokalizacją filmową.
Mur, który grał Astapor
Mury obronne Skala de la Ville posłużyły jako Astapor w jednym z wczesnych sezonów Gry o tron — spacer Daenerys Targaryen wzdłuż miejskich murów nakręcono właśnie na tym odcinku, a scenografia obejmowała podstawy krzyży wzniesione bezpośrednio nad autentycznymi XVIII-wiecznymi lawetami armatnimi. To szczegół, o którym wielu odwiedzających dowiaduje się dopiero, gdy sami staną na murze: blanki przed tobą to ten sam kamień, który ekipa filmowa przyozdobiła na potrzeby Zatoki Niewolniczej.
Dlaczego armaty wciąż tam stoją
W przeciwieństwie do wielu zabytkowych fortyfikacji, z których armaty zostały usunięte lub zastąpione replikami, działa Skala de la Ville wciąż stoją na swoich pierwotnych stanowiskach wzdłuż spacerowego traktu — stanowiąc część tego, co wpis na listę UNESCO chroni jako autentycznie nienaruszony fragment XVIII-wiecznej architektury militarnej, a nie rekonstrukcję. Przejście się dziś po tym murze to dla większości zwiedzających najbliższe doświadczenie stanie wewnątrz działającej XVIII-wiecznej nadmorskiej twierdzy, jakie można przeżyć na tym odcinku Atlantyku.
Zwiedzanie go podczas tej wycieczki
Mury obronne wpisują się w część dnia tego jednodniowego wyjazdu przeznaczoną na czas wolny — to spacer na wyciągnięcie ręki od miejsca, w którym autokar zazwyczaj wysadza grupę, tuż przy bramach medyny. Za przejście otwartymi odcinkami murów nie ma osobnego biletu ani opłaty za wstęp; sam spacer zajmuje zaledwie piętnaście minut od końca do końca, choć większość odwiedzających zostaje dłużej dla widoków i zdjęć, niż wymagałoby samo przejście.